Freek
1

Tim&Paul gingen babyboomen

Tim&Paul wonen in een Rebelse Stad. Vijftig jaar geleden regeerde de Provo-beweging op het Spuiplein en viel er een anti-rookmagiër te pletter op de Leidsestraat.

Waar waren we?

Op de prachtige binnenplaats van het Amsterdam Museum werd een tentoonstelling geopend over Provo.  Om lekker in de sfeer te komen draaide een ouderwetse diskjockey kekke plaatjes van Dylan en The Beatles.

De tentoonstelling staat onder het conservatorschap van Annemarie de Wildt.  Ze is zo’n beetje de enige conservator die de Amsterdamse geschiedenis ook daadwerkelijk met de stad durft te verbinden. De opzet van de tentoonstelling is opvallend: het is een fietsroute en een app. De tentoonstelling is dus búiten het museum. Ga er maar aan staan. We hebben deze nog niet getest en derhalve kunnen we er ook nog geen oordeel aan verbinden. Allemaal Provo mensen, al had de rook wel wit gemogen Freek de Jonge sprak over de periode en maakte grapjes en deed gemeen tegen een vrouw met een camera die te dichtbij kwam. Op de achtergrond werden er rookbommen aangestoken door kunstelingen van de Rietveld Academie

De Witte Fiets

Tijdens de opening konden we een seminar aanhoren. Fijn, want dan konden we binnen korte termijn te horen krijgen waar het nou eigenlijk allemaal over ging, de Rebelse stad. Rebels zijn om het rebels zijn of zat er nog een beetje zingeving aan vast? Thema van de debatbijeenkomstor was het fenomeen de Witte Fiets. Logisch, want het is zo’n beetje het enige goede idee van de provo-beweging geweest.

In het auditorium werden we geleid door Janhuib Blans, provo van het eerste uur. Luud Schimmelpennink, de initiator van het Witte Fietsenplan; Iris van der Horst, chef Fiets van de gemeente Amsterdam en  Prof. Dr. Ruth Oldenziel; Historica. Allen goed om te spreken met goede verhalen. Maar geen van allen hadden ze gerekend op de rancune en de pure wil om gehoord te worden van het publiek.

Het praatje van Van der Horst, dat in potentie het interessants was – namelijk  hoe de idealen van provo nog steeds terugkomen in gemeentebeleid – werd getorpedeerd door de immer verongelijkte Amsterdammer. Het mondde helaas uit in een klaagzang over de gemeente, met name over het feit dat de heren en dames in de zaal niet meer fatsoenlijk over de prinsengracht konden fietsen. Ironisch genoeg ging Provo nou vooral over de belangen van de grachtengordel. Dieptepunt was de opmerking uit de zaal dat er geen parkeerplaats was voor fietsen bij het toekomstige metrostation Rokin. Deze komt er gewoon wel. Een man merkte op dat hij met de vouwfiets ging zodat zijn fiets geen ruimte innam op het centraal station. Waarvan akte. Van achter uit de zaal werd echter meteen geroepen dat hij dan wel ruimte in de trein pakte. Touché.

Abstracte stradsproblematiek werd zo van gemeenteniveau naar persoonlijk ongemak gebracht. Er kwam een afbeelding van een scooter voorbij en kreten als ‘Brommers zijn de satan’, werden niet geschuwd. Door een actieve toeschouwer werd gevraagd of fietsers geen beloning moesten krijgen om met de fiets te gaan. Het feit dat je geen jaarsalaris kwijt bent om je fiets ergens te parkeren en je zowel lichamelijk gezonder bezig bent als milieuvriendelijker is blijkbaar niet relevant. Nee, want we zijn verongelijkt. Vijftig jaar na provo zijn we nog steeds boos.

Allemaal provo mensen
Generatiekloof avant la lettre

Tim&Paul snapten het probleem niet helemaal. Als het wat drukker op de weg is, zoals bij de Damstraat of de Prinsengracht ter hoogte van het Anne Frankhuis, dan fiets je toch wat langzamer, even met een voetje aan de grond moet en daarna denk je prompt met een glimlach op het gezicht aan de miljarden euro’s die de toeristensector elk jaar in Amsterdam pompt. Of begrijpen we het verkeerd?

Wat is er van provo geworden?

Aan deze tumultueuze bijeenkomst kunnen we twee conclusies verbinden. Op de eerste plaats vinden Tim&Paul provo belangrijk omdat de mensen die nu de baas zijn,  provo’s waren. De wil om de maatschappij te veranderen is natuurlijk sterk aanwezig onder de jeugd. Als deze kinders ouder worden en er maatschappelijke verplichtingen bij gaan komen blijft er weinig van die wil over. We denken terug aan de goede oude tijd waar we nog dingen ‘deden’, maar vooral toen we zelf nog jong waren, voordat we werden opgeslokt in de maalstroom die geschiedenis is. Begrijpelijk, maar laat ons iemand zien die zegt dat er in Amsterdam anno 2015 weinig gebeurt en wij laten je een dwaas en een leugenaar zien.

Ten tweede: mijn God, wat zijn we blij dat we niet bij het Departement Fiets van de gemeente Amsterdam werken.

Meer informatie over Iprovo kun je hier vinden. En omdat het gewoon zo goed is:

One thought on “Tim&Paul gingen babyboomen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *