andre
0

Tim&Paul geloven in André

Tim&Paul eren graag hun helden, ditmaal André Hazes. Daarom togen we naar de bioscoop om daar Bloed, Zweet en Tranen te zien.

De sfeer zat er lekker in. Toen de bioscoopreclame nog niet was afgerond, knalden links en rechts van ons de Grolsch beugelflesjes al open – een doodzonde, André dronk natuurlijk louter Heineken zijn. We zagen André toen hij jong was, toen hij iets minder jong was en toen hij oud was. We zagen hem op de Albert Cuypmarkt zingen, als zingende barkeeper en voorbereidingen treffen voor de afscheidsshow in de Amsterdam Arena. Alles natuurlijk omlijnd met klassiekers als De Vlieger en Eenzame Kerst. Elk nummer werd in de bioscoop werd uit volle borst meegezongen. Een stukje experience zullen we maar zeggen, Tim&Paul verlangden naar huis en rust.

De echte André
De echte André

Het was een nogal clichématige historische film. We zagen de moeilijke jeugd, de periode van bloei en de eindfase waarin André zijn oude niveau niet meer kon halen. Geplaagd door een onophoudelijke behoefte aan bier met een hoofdletter H en een nogal agressieve inborst hielp hij alles wat hem lief was naar de vernieling. Ook werd André geplaagd door factoren van buitenaf. Bijvoorbeeld zijn gehoorbeschadiging als gevolg van het onophoudelijke gedreun van de luidsprekers op het podium.

André was trouwens een bluesartiest, zegt hij zelf. Die ellende van die bluesjongens, dat vond hij mooi. Ironisch genoeg heeft hij, volgens de film, nooit een bluesalbum op kunnen nemen. Hoewel hij dit als jubileumkado van zijn platenmaatschappij kreeg, reed André’s vaste producent zichzelf naar de haaien in een rivier. Wellicht wel blues, maar wel het einde van zijn droom.

We kunnen er niks aan doen, maar Bloed, Zweet en Tranen, is net als de Trouw nu al historische herinnering. André Hazes is de volksheld onder de volkshelden. Iemand die ons bindt. We staan niet voor niets na de eerste helft van een tegenvallende wedstrijd van het Nederlands elftal of het afgelopen seizoen van Ajax, en masse Bloed, Zweet en Tranen mee te deinen. De film is geen geschiedenis, maar herinnering. En herinnering is selectief.

Neem bijvoorbeeld André’s vrouw, Rachel. Toen ze elkaar leerden kennen had André reeds een gezin, kinderen incluis. Het toenmalige kindermeisje van 15, Rachel, maakte een bovengemiddelde indruk op André. Hoewel de nieuwe relatie in de film verwerkt is, wordt nergens de confrontatie opgezocht. Hoewel zijn producent Tim Griek het allemaal niet zo handig vindt laat hij de samenwerking er niet door vergallen. De relatie die André had met een minderjarig meisje dat nota bene oppas was, wordt nooit onderwerp. Noch in de film, noch in onze collectieve historische bewustwording. Geen onvertogen woord over onze volksheld.

Het extreme alcohol misbruik van André wordt daarnaast gecultiveerd in de film. Jolig zien we André tijdens een afspraak met Tim Griek, twee pilsjes bestellen. Twee pils voor hem, koffie voor zijn producer. Toch zien we ook de strijd die André had met pils als Rachel zijn gehele voorraad in de vijver mikt. Als André laveloos naar huis wil rijden, besluit producent Tim Griek dat het welletjes is. Niet het alcoholmisbruik van de zanger wordt aan banden gelegd, in plaats daarvan krijgt André een privé-chauffeur, die ook nog is een fijne vent blijkt te zijn met pils in alle hoeken en gaten van de wagen. Slepend alcoholisme, wat een giller.

Pils met André
Pils met André

Het wringt. Enerzijds wordt André neergezet als een olijke volksjongen die er wel eentje lust, anderzijds worstelt vooral zijn omgeving met zijn alcoholgebruik. De oplossing wordt gegeven, we zien hoe de kleine André na een succesvol optreden op de markt een pilsje van zijn vader krijgt. Zo wordt André schoongespoeld van schuld. Geen kwaad woord over onze volksheld.

Het bedevaartsoort van André
Het bedevaartsoort van André

Bloed, Zweet en Tranen, is een sterk staaltje historische herinneringskunde. Hoewel Pierre Nora betoogde dat herinnering samenkomt op een plek die een connectie heeft met het verleden en dat die herinnering zeer veranderlijk is door de tijd, laat Bloed, Zweet en Tranen zien dat het fenomeen van een selectieve historische herinnering eveneens opgaat voor een persoon als André Hazes. Meer nog dan het standbeeld van de zanger op de Albert Cuypmarkt, is Bloed, Zweet en Tranen een plaats van herinnering, een herinnering die ons Nederlanders meer bindt dan alle speculaaskroketten of Michel de Ruyters bij elkaar.

Maar wat kon ie goed zingen hé.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *