Walvis
0

Tim&Paul&Moby Dick

Noem ons Tim&Paul. Afgelopen weken spoelden er overal potvissen aan. Tim&Paul gaan op zoek naar de tijden waar we zélf nog op jacht moesten op deze spuitgasten, daarom doken we In the Heart of the Sea, om op zoek te gaan naar een bloeddorstige witte walvis.

Hoewel het een nogal Amerikaanse film is vinden Tim&Paul hem toch de moeite waard. A priori houden wij van bootjes en zoute zeelucht en wilde Paul vroeger graag bij het Dolfinarium werken – nog steeds eigenlijk. Met een 3D- brilletje op zagen we hoe kapitein George Pollard werd aangesteld op de Essex. Zijn stuurman, Owen Chase, had eigenlijk kapitein moeten zijn. Pollard stamde af van een echte walvisfamilie uit Nantucket, maar had nog weinig ervaring. Chase daarentegen was een geharde zeeman die veel ervaring had in de walvisvaart. Een interessante tegenstelling over sociale mobiliteit met oog op de status van het verhaal over Moby Dick in de canon van het land van de onbegrensde mogelijkheden. Omdat de traditionele visgronden uitgeput waren, moest de Essex steeds verder zeilen om te kunnen jagen. Aan de Westkust van Zuid-Amerika komt het schip een agressieve witte walvis tegen. De Essex gaat verloren en slechts een handvol overlevenden komt jaren later thuis aan.

 

Moby Dick

Het verhaal over de Essex is waargebeurd. Het werd opgetekend door Thomas Nickerson en Owen Chase nadat zij beiden veilig terugkeerden in Nantucket. Kapitein Pollard kwam ook levend thuis, hij had wel eerst zijn neefje opgegeten om te leven, maar schipbreuk leiden op de Stille Zuidzee is niet het moment om vegan te worden. Zijn volgende schip, de Two Brothers zonk trouwens ook. Daarna was het gedaan met de carriere van Pollard.  Herman Melville baseerde zijn verhaal over Moby Dick losjes op hun publicaties. Wat bleef was de ellenlange reis en de strijd tegen een agressieve Witte Walvis.

Walvis
Weer een voorbeeld van White Aggro. #safespace #whalerslivematter

Herman Melvilles klassieker is een verhaal over walvisjacht zoals The Old Man & The Sea er een is over een man die ging vissen. Het is een van de weinige boeken waarover iedereen het eens is dat ze tot de illustere canon der ‘Great American Novel’ behoren.  Een walvisjacht is geen walvisjacht, maar alles wat we er zelf op kunnen reflecteren en op los kunnen laten. Zo is onze eigen Moby Dick – een goede carriére en erkenning –  nog niet binnen harpoenbereik.

In het tijdperk van de zeilschepen was walvisjagen en iets eerlijker strijd. Vanaf het moederschip werd een sloep te water gelaten, met daarop een aantal bonkige zeelui, voorop zat een harpoenier de een touw moest vastmaken aan de walvis. Als de harpoen goed vast zat kon de strijd op leven en dood beginnen. Door het gewicht van de bemanning en het drijfvermogen van de sloep werd de walvis moe, dit kon bij een gezond jong dier wel even duren. Die beesten hebben longen ter grote van een badkuip. Als het einde dan toch naderde mocht de commandant van de sloep het beest afmaken. Met een goed getimede lansprik doordoorde hij de huid van de walvis en stak hij zijn speer in de longen. Het resultaat was een fontein van bloed. Over het algemeen werd er alleen gejaagd op Groenlandse walvissen, omdat elk ander exemplaar der zeezoogdieren zinkt. En dan heb je er niet veel meer aan.  Als de walvis toch wist te duiken moest er met een bijl snel het touw worden doorgehakt, anders zou de sloep plus bemanning een enkele reis naar Poseidons kelder krijgen.

Walvis
Moby’s Dick

Eerlijk is eerlijk, de reis naar het einde van het boek is een strijd te vergelijken met Ahab en zijn witte walvis. We willen zo graag het weer terugleggen op de plank om te zeggen dat we het gelezen hebben, maar het verhaal loop zo vast als een emmer gekoelde Spermacetti-olie. Als we na het uitlezen het toch naast ons neerleggen weten we in ieder geval één ding zeker: een walvis is geen walvis.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *