DWDD
0

Tim&Paul draaien doorrrrr. DWDD Pop-Up-Extravanganza, deel II

Tim&Paul gingen voor de tweede keer naar het DWDD museum. Wat vindt het intellectueel geweten van de Amsterdamse museumscene van deze snelkookpan?

Vorig jaar gingen we ook naar de pop-up tentoonstelling en waren we Krrrrritisch met een hoofdletter K, maar deze editie kon a priori al niet meer stuk. Niet alleen omdat ons favoriete maritieme museum de collectie beschikbaar stelde, maar we zijn ook goedgeluimd omdat Sywert van Lienden gastcurator is. Sywert sleepte ons als voorzitter van de scholierenvakbond door het 1040-uren protest heen en duidt sindsdien alles wat lost en vast zit. De verwachtingen zijn hooggespannen.

Samen met een stuk op honderd dagjesmensen stonden Tim&Paul voor u op een vrije zaterdag in de rij voor het Allard Pierson Museum. De tentoonstelling begon met Sywert, dus dat zit goed. Helaas kon hij onze hooggespannen verwachten niet waarmaken met een eclectische mix van een oude en een nieuwe Madonna en andere dingen die we niet konden plaatsen.

DWDD
Tevens geen woord over de ‘Biekse Madonna’.

 

De volgende zaal kon ons meer bekoren: een historische tentoonstelling over oorlog onder curatorschap van Beatrice de Graaf. In de zaaltekst word een historicus aangehaald, en Dulce et Decorum est Pro Patria Mori geciteerd. Niets is zoeter dan voor het vaderland te sterven. Aan de foto’s van dode soldaten op de Spionkop of in de loopgraven van Noord-Frankrijk te zien is er niets zoets aan. Oorlog is de hel op aarde en Wilfred Owen had gelijk.

Na een moment stilte in acht genomen te hebben lopen we de hoek om en stuiten we op een veelvoud aan penissen en bier. We wisten niet dat Paul de Leeuw door tafelkleden, tafelserviezen en de vergankelijkheid van het leven gefascineerd was. Overigens weten we ook niet wat die drie met bier en piemels te maken hebben. Zal wel aan ons liggen. We lopen snel doorrrr.

Sander van den Pavert heeft een trucje bedacht: hij kan heel leuk koning Willem-Alexander persifleren. Nu zijn Tim&Paul bij uitstek royalisten en niet gediend van deze abjecte majesteitsschennis. Er hangt een aantal schilderijen van Willem III en Willem IV, de  van verre afstammende tak van de huidige Oranjes. De verhalen die erbij worden gesproken (Audiotour!) zijn gedaan door Van den Pavert zelf. Zonder de awkwardness die onze koning in beeld kan brengen is het toch wat vlakjes en de vraag is of de gegeven informatie klopt.

Paulien Cornellisse is ooit in Japan geweest en was onder de indruk. Met haar zijn er legio kunstenaars bezig geweest met het verre oosten. Wat de denken aan de invloed van Japan op het werk van Van Gogh en Breitner? Verder is het nieuwe logo van het Tropenmuseum voor ons taalpuristen behoorlijk schrikken. We vinden het niet fijn. Net als Rijks Museum en I Amsterdam. Wij zijn immers geen sterdam, we zijn Tim&Paul. Haar tentoonstelling was trouwens smaakvol en helder.

Robbert Dijkgraaf, de Nederlandse Neil Degrasse Tyson, werkte met Tylers en Boerhaave om een rariteitenkabinet neer te zetten. De waanzinnige wereld van wetenschap op het randje, want waar houdt wetenschap op en begint de alchemie? Paul zag een dinosaurushoofd en was als een kind zo blij. Later bleek dat het geen echte dinosaurus was en toen werd hij ontroostbaar. Publieke gene was ons deel en Tim liep maar snel door naar ons eigen expertisegebied.

Tim&Paul zijn, zoals u weet, groot liefhebber van historisch correct nautisch erfgoed. Lichtkunstenaar/tovenaar Daan Roosegaarde maakte een collage van horizonnen. Vanaf de zeventiende eeuw via een serie van Hongaarse schilder Oscar Mendlik, waar geen schip op te zien en slechts de woeste zee belangrijk is, naar de moderne tijd. Omdat Roosegaarde werkt met licht is er ook in de ruimte iets gedaan met de lampen. Die staan uit, en er is slechts één lichtbron die de ronde maakt, zodat we een seinend patrijspoort naar de kunst zien. Nadeel is wel dat we dus niet in staat zijn op ons eigen gemak naar de schilderijen te kunnen kijken en we weer een tijdje moeten wachten voordat we de verdrinkende mensen op het werk van Johannes Schotel mogen aanschouwen. Het gaat ons allemaal iets te snel, maar dat hebben we vaker in een maatschappij waar je tegenwoordig kan pinnen zonder een pincode te gebruiken.

Wim T. Schippers was met kop en schouders de tentoonstelling waar we het meest om moesten nadenken. Reden van curatorschap was zijn optreden in DWDD vorig jaar. Hij verpestte de Hosanna-sfeer door zinnige dingen te roepen over curiositeiten en dat het toch allemaal niet de A-selectie was. Daarom mochten we nu de collectie van het Universiteitsmuseum Groningen (onder andere een Neushoornskelet) zelf bij elkaar gaan zoeken tussen de bestaande oudheidkundige objecten van het Allard Pierson. Fijn. Even de hersens laten kraken over de kunst van het tentoonstellen.

Onze algemene indruk is dat het in vergelijking met de eerste editie aanzienlijk minder storend is om hier rond te lopen. Minder interessant waren de tentoonstellingen van Carice van Houten, Sywert van Lienden en Paul de Leeuw, maar verder was het niveau voor een dergelijk concept vrij hoog. Dat heeft wat ons betreft te maken met de geselecteerde curatoren. Natuurlijk weet Beatrice de Graaf hoe geschiedenis werkt, natuurlijk weet Robbert Dijkgraaf iets over wetenschap en is Daan Roosegaarde iemand die nadenkt over wat en hoe dingen te zien zijn. Het schoenmaker-blijf-bij-je-leest adagium werkt prima voor dit soort kleine tentoonstellingen. Je hebt niet de ruimte en tijd om een groot thema aan te pakken, en dat hoeft ook niet. Dit is tv in museumvorm.

We vragen ons ten zeerste af of het bezoek aan het DWDD museum mensen gaat triggeren om te kijken naar de ‘’echte’’ musea? Hoeveel mensen duiken de collectie van het Pierson in? Gaat er iemand vanuit Roosegaarde direct door naar Het Scheepvaartmuseum? Of na het zien van het Aziatisch paviljoen van Cornelisse zich verdiepen in de wisselwerking tussen Japan en Nederland op cultureel gebied? We hopen van wel, want dat is waar de grote slag te slaan is.  Dit is hapklaar, en binnen de tijd van een televisie-uitzending sta je alweer buiten en onze grappen over het DWDD museumrestaurant vielen niet in de smaak.

 

O ja. Namens wijlen Joost Zwagerman hangt er een fucking William Turner in het Allard Pierson Museum. En dat is goed.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *